आमची स्वप्ने

लिव-इन

लिव-इन. ही संकल्पना खूप कोती वाटते. बघा, ना एकत्र तर रहायचं मात्र एकदम स्तिमित. जोडीदारावर प्रेम हे करायचं पण ते  स्वतःच्याही नंतर, तीच गत नात्यांतील विश्वासाची होते आहे. आपल्या आईवडिलांनी जर असा विचार केला असता आणि आपला जन्मच होऊ दिला नसता तर. कुठून आणली असती, चॉइस जगण्याची, मनमानी वागणे, खाणे-पिणे, भटकणे पण शेवटी खोलीच्या एका टोकाला तो, एका टोकाला ती. हे कसे काय योग्य म्हणू शकतोय आपण ? हा सुसह्य मार्ग नव्हे सहजीवनाचा.

लिव-इनमध्ये राहणे हे अनेक धोक्यांनी भरलेले, भीतीच्या सावटात वावरू देणारे असते. आपल्यापासून मूठभरही समाज प्रगत होत नाही. ज्या युवकांचा देश म्हणून आज आपण अग्रण्यात तोलले जातो, तिथे अशी संकल्पना रुजली, पटली तर भविष्यातील पिढी निर्माण होण्यालाच आळा बसू शकतो. अख्या एका पिढीवर आपण क्रूर अत्याचार करतो. पृथ्वीचे सरांक्ष्ण व्हावे याकरीता सरंक्षक उपाय युजावे यासाठी लख्ख बुद्धिमत्ता असलेल्या भावी पिढीची आपल्या सगळ्यांनाच गरज आहे, सामाजिक बिघडणारे स्वास्थ्य स्थिर सावरण्याविरुद्ध ही लिव-इन संकल्पना असल्याचे जाणवते.

तेव्हा आपलं करियर एका ठिकाणी, आपण एका ठिकाणी आणि आपलं उसने, आंधळे, खोटे प्रेम एका ठिकाणी. जर दोन लोकांना एकत्र यायचंच असेल तर विवाहबंधनात अडकुनच यायला हवे. देशाची भिस्त म्हणूनही काही जबाबदारी प्रत्येकावर, आपण सर्वांवर आहे आणि ती या लिव-इनमुले पाळली जात नसेल, स्वातंत्र्याच्या नावाखाली अवनीचा काळावर प्रघात होत असेन तर पहा; आहे की नाही ही लिव-इन संकल्पना कोती.